In Filippense 1:20-21 sê Paulus hierdie aangrypende woorde:

“Dit is my vurige verlange, en daarna sien ek uit, dat ek niks sal doen waaroor ek my sal hoef te skaam nie. Ek wil ook nou, soos nog altyd, met alle vrymoedigheid deur my hele wese Christus verheerlik in lewe en in sterwe, want om te lewe, is vir my Christus, en om te sterwe, is vir my wins.”

Ons moenie dink dat Paulus hier selfmoordneigings het nie.  Dit is juis omdat Christus vir hom alles is en sy bron van onuitblusbare blydskap is dat hy hierdie woorde sê.  In die lewe hier en nou beleef hy die vreugde en blydskap daarvan om die Here te dien en om te werk vir die verspreiding van die evangelie. Maar hy weet ook dat die heerlikheid van die ewige lewe hierdie lewe verreweg oortref omdat hy dan by die Here gaan wees.

1 Johannes 3:1-2 help ons so bietjie om hierdie houding van Paulus so bietjie beter te verstaan:

Hierdie ingesteldheid van Paulus moes hom regtig onkeerbaar gemaak het.  Kan jy dink hoe hy die wagte daar in die tronk moes frustreer het. Dink jouself in…

As hulle hom dreig met die dood, dan is hy soos: “Great! Om te sterwe is vir my wins!”  As hulle dan van plan verander en nie vir hom wil gee wat hy wil hê nie en hom eerder laat lewe dan sou hy hulle maklik kon antwoord: “Great! As ek lewe kan ek voortgaan met vrugbare arbeid.” (v. 22)

As die wagte dan besluit om te laat lewe maar om die lewe vir hom nog moeiliker te maak dan antwoord hy hulle met Romeine 8:18 se woorde: “Ek is daarvan oortuig dat die lyding wat ons nou moet verduur, nie opweeg teen die heerlikheid wat God vir ons in die toekoms sal laat aanbreek nie.”

Die arme wagte het waarskynlik nie geweet watter kant toe met Paulus nie.  Dit maak absoluute sin dat Paulus in Filippense 1:13-14 sê:

“Dit het daarop uitgeloop dat die hele keiserlike wag en al die ander nou besef dat dit ter wille van Christus is dat ek ‘n gevangene is. Deur my boeie is die meeste broers ook in hulle vertroue op die Here gesterk, en hulle waag dit al hoe meer om die woord van God onbevrees te verkondig.”

Paulus se onkeerbare ingesteldheid was moontlik omdat die Here Jesus sy alles was – alles in waarde oortref het.  Dit kan ook vir ons waar wees as ons daardie selfde Waarheid ons eie maak!  Dalk kan ons saam met Sint Patrick van Ierland hierdie 5de eeuse gebed bid en ons fokus weer op die Here instel:

“Ek staan vandag op met die krag van God om my te lei,
die mag van God om my regop te hou,
die wysheid van God om my te leer,
die oog van God om na my om te sien,
die oor van God om na my te luister, 
die woord van God om my te laat getuig,
die hand van God om my te beskerm,
die pad van God om vir my die koers aan te dui,
die skild van God om my te beskerm,
die leermagte van God om my te verdedig.

Wees vanoggend tot vanaand, o Here,
by my en in my.
Christus, wees agter my en voor my.
Christus, wees langs my en rondom my.
Christus, wees bo my en onder my.
Christus, wees by my in die uur van stilte én storm.
Praat met my deur die mond van ‘n vriend
en deur die oë van ‘n vreemdeling.”

In Filippense 1:9 en 10 bid Paulus hierdie woorde:

“Ook bid ek dat julle liefde al hoe meer sal toeneem in begrip en fyn aanvoeling, sodat julle die dinge sal kan onderskei waarop dit werklik aankom.”

Kom ons breek die versie bietjie op.

1. Wat is dit wat toeneem? Liefde.  Die woord wat ons hier met ‘liefde’ vertaal beteken letterlik ‘voorkeur’, of ‘om te verkies’.  Met ander woorde om iets te verkies bo iets anders, om ‘n voorkeur te hê vir een ding bo ‘n ander.  In hierdie geval om God en ons naaste te verkies bo onsself.

2. Hoe moet hierdie liefde toeneem? In begrip en fyn aanvoeling.  Die woord wat ons hier vertaal met ‘begrip’, vertaal die Ou Vertaling, na regte, met die woord ‘kennis’.  En ‘fyn aanvoeling’ gaan oor ‘onderskeiding’. Maar kennis van wat? Kennis van God.

Ons wil baie keer kennis van God en liefde van mekaar skei.  Maar die een kan nie eintlik sonder die ander nie.  Dit kan beide kante toe verkeerd gaan.  God is die bron van liefde en het ons eerste liefgehad.  Kennis van God is nodig vir ons om waarlik te kan liefhê!  En ons liefde kan dus toeneem soos ons kennis van God ook toeneem. 1 Johannes 4:7-8 sê dit mooi:

“Geliefdes, ons moet mekaar liefhê, want liefde kom van God, en elkeen wat liefhet, is ‘n kind van God en ken God. Wie nie liefhet nie, het geen kennis van God nie, want God is liefde.” en vers 19: “Ons het lief omdat God ons eerste liefgehad het.”

Aan die anderkant is kennis van God sonder liefde, net dit: kopkennis.  En ongelukkig gebeur dit ook baie dat ons koppe vol teologiese redenasies en Bybelversies kan raak vir ons eie eer en agenda en dat die liefde kan ontbreek.  Onthou 1 Korintiërs 13:2 se waarskuwing:

“Al het ek die gawe van profesie en ken ek al die geheimenisse en besit ek al die kennis, en al het ek al die geloof om berge te versit, maar ek het geen liefde nie, dan is ek niks.”

Daarom is dit so nodig dat ons intensioneel daaraan sal werk om te groei in ons kennis van God.  Maar nie net meer van Hom weet nie, maar eerder Hom regtig leer ken – groei in ons verhouding met Hom.

Dit bring ons by die fyn aanfoeling/onderskeiding.  Kennis vra “Wat is reg?” terwyl onderskeiding vra “Wat is die beste?” Met ander woorde help hierdie fyn aanvoeling ons om te vra na die beste manier om ons naaste lief te hê op grond van ons kennis van Christus en sy Woord.

3. Waarom moet ons liefde in begrip en fyn aanvoeling groei? Sodat ons kan onderskei waarop dit werklik aankom.  Laat ons nie deurmekaar raak met waarmee ons onsself moet besig hou nie.  Waaraan ons ons tyd, energie en hulpbronne moet spandeer.  As ons liefde toeneem sal ons kan onderskei wat werklik belangrik is en nie ons tyd mors met twis- en strydgesprekke en ander nonsens nie.

Romeine 12:2 sê: “Julle moenie aan hierdie sondige wêreld gelyk word nie, maar laat God julle verander deur julle denke te vernuwe. Dan sal julle ook kan onderskei wat die wil van God is, wat vir Hom goed en aanneemlik en volmaak is.”

Mag ons liefde ook so toeneem in kennis en onderskeiding en deur Christus “geheel en al in die regte verhouding met God wees, tot sy lof en eer.” (Fil 1:11)

As jy die afgelope paar weke saam met ons in ons eredienste opreis gegaan het deur die brief van Paulus aan die Filippense sou jy die tema van vandag se dagstukkie al bietjie gehoor het.

As jy nog nie het nie wil ek jou uitnooi om daarna te gaan luister en saam met ons deur die brief te gaan. Jy kan die hele reeks tot waar ons nou trek op ons webwerf kry by http://weskerk.co.za/series/onuitblusbare-blydskap/

Maar ek wil tog nou met jou opvolg en hoor of jy self al verder daaroor gedink het.  Is die idee van om ‘blydskap in te pak’ al deel van jou daaglikse lewe…?

Dit is interessant wat ons alles doen in ons soeke na blydskap, vreugde, genot, vrede, geluk… noem dit.  Dit voel baie keer asof ons na ‘n sekere plek toe moet gaan om weer gelukkig te kan wees. Of die een of ander spesifieke aktiwiteit moet doen om beter te voel of om weer bietjie blydskap te beleef.  Dat ons geluk met ander woorde afhang van waar ons is, wat ons doen of wat ons het.

Paulus sien dit bietjie anders.  Want waar hy ookal is en in watter omstandighede hy ookal is, en of hy oorvloed het of gebrek ly, hy het blydskap.  Hoe kry hy dit reg?  Hy vat blydskap saam met hom.  Hy vat dit saam op die pad, saam tronk toe, saam oral – want dit is altyd by hom.  Sy bron van blydskap is die Here en sy verhouding met die Here.  Daarom maak dit nie saak waar hy is of wat hy doen of wat hy het of nie het nie, want Hy het vir Jesus… anders gestel: hy weet Jesus het hom!

Hoor wat sê Paulus in Filippense 3:8 – “ja, nog meer: ek beskou alles as waardeloos, want om Christus Jesus, my Here, te ken, oortref alles in waarde.”

Wat as ons dit saam met ons kan vat oral waar ons gaan?  Dat dit nie net ons bron van vreugde is nie, maar ook soos vir Paulus ons dryfveer is.  Jesus het vir ons gesterf, ons vrygemaak, die prys betaal, ons straf gedra.  Hy is by ons en Hy dra ons en stuur ons en lei ons.  Dit is ons bron van hoop en blydskap en dring ons om dit te wil vertel en te leef, oral waar ons kom.

Mag jy dit beleef dat jy nêrens hoef te soek vir blydskap nie, maar dit beleef, omdat jy dit saam met jou dra, omdat jy Here by jou is.  Omdat as jy Hom het, dan het jy selfs al het jy niks, nog alles. Omdat Hy jou in sy Hand het.

Iets wat ek sukkel om uit my kop uit te kry, vanuit ons studie van Filippense, is hoe baie waarde Paulus daaraan heg dat die gemeente in Filippi sy medewerkers is vir die verkondiging van die evangelie.

Die woord wat Paulus gebruik is een wat ons baie goed ken: “Koinonia”.  Dit is ‘n Griekse woord wat al baie lank deel is van kerklike gesprekke, strategiese beplanningsessies, vergaderings, preekreekse, ens.  Die woord word in die algemeen bloot vertaal met “Gemeenskap van Gelowiges”.  En wat meeste van die tyd daarmee bedoel word is ons saamwees, saam kuier, saam eet, koffie drink, ens. – die samesyn van gemeente wees.  Die Engelse vertaal dit met “Fellowship”.

Hierdie saam wees is baie, baie belangrik.  Dit is ook ‘n baie groot deel van wat ons van gemeente wees mis sedert Maart verlede jaar.  En wanneer ons wel bymekaar kan wees dan besef ons weer waarom ons dit so baie gemis het en waarom ons dit (mekaar!) so baie nodig het.  Hopelik kan ons soos wat die jaar vorder weer alhoemeer van mekaar sien en saam kuier.

Maar hier is iets meer aan die gang by Paulus wanneer hy in Filippense weer die woord “Koinonia” gebruik.  In vers 5 word dit in ons 1983 Vertaling vertaal met “saamgewerk”:

“omdat julle van die eerste dag af tot nou toe saamgewerk het aan die verkondiging van die evangelie.”

Die woord beteken letterlik vennootskap.  Dit gaan oor deelneem, hulp bydra, saam werk.  Ons is vennote van mekaar.  Waarvoor?  Die verkondiging van die evangelie – op watter manier ookal.

Die afgelope tyd sien ons te midde van landswye nood darem alhoemeer mooi stories ook.  Van gemeenskappe wat saam staan om mense te help herstel en herbou ná COVID, ná inperking, ná die vernietiging van winkels en besighede deur die “looters”.  Dit is mooi om sulke samewerking en hulpverlening te sien en gee mens darem nog hoop vir ons land in ‘n donker tyd.

Sosiale media maak hierdie hulpprojekte natuurlik baie meer sigbaar, maar my vraag is of moet ons wag vir ‘n openbare tragedie waarvan almal weet voordat ons ook inspring en help?  Wat as ons besef wie ons is – die Kerk van die Here, “sy liggaam, die volheid van Hom wat alles in almal vervul.” (Ef 1:23) – en begin om vanuit ons identiteit saam te werk aan die verkondiging van die evangelie. Besef ons is vennote.  Besef ons is saam in hierdie ding.  Besef jy is nie alleen nie.

Die leuen wat die wêreld wil hê ons moet glo is dat ons ons elkeen ons eie koninkryk moet bou – elkeen vir homself en die duiwel vir die res.  Maar die Kerk moet anders wees.  Hier gaan dit oor God se Koninkryk.  En dit word sigbaar wanneer ons, sy kinders, lief is vir mekaar en saam met mekaar werk.  Kan jy dink wat in ons dorp kan gebeur as elke gelowige besef ons het mekaar nodig, besef ons is medewerkers en nie mededingers nie – vennote vir die bevordering van die evangelie.

Mag die Here vir jou vandag elke geleentheid wys wat oor jou pad kom om ‘n medewerker te wees in sy Koninkryk – daar waar jy is, daar waar Hy jou stuur.  En mag jy daardie geleenthede met albei arms aangryp.  En mag jy die Here se seën in jou lewe beleef en daardeur ook tot seën wees vir elkeen wat jou pad kruis.

(Ons sluit vandag ons Week van Gebed af en daarmee saam volstaan ons ook vir eers weer met ons dagstukkies.)

Die Nuwe-Testamentiese kommentator Howard Marshall, bespreek Jesus se laaste instruksie oor gebed in Lukas 11:9-13 en wys op die twee eenhede waaruit Jesus se onderrig bestaan. Die eerste deel in vers 9-10 bevat Jesus se aanmoediging aan sy dissipels om gebedsversoeke tot God te rig, omdat God hulle gebede verseker wil beantwoord. Die tweede deel van Jesus se onderrig oor gebed in vers 11-13 , bevat ’n argument uit die praktiese lewe van ouerskap. Die argument beweeg van die mindere na die meerdere (a minori ad maius) om te beklemtoon dat God die Heilige Gees wil gee aan hulle wat Hom daarvoor vra.

Lukas 11:13 sê: “As julle wat sleg is, dan weet om goeie geskenke aan julle kinders te gee, hoeveel te meer sal die hemelse Vader die Heilige Gees gee aan hulle wat Hom vra!”

In sy meditasie oor vers 13, beklemtoon Dr. Murray, wat hy noem, ‘onbegryplike wonders’. Eerstens dat die eie Gees van God, waarin God se lewe en heiligheid geleë is, in ons wil woon. Tweedens, die wonder dat die Vader gewillig is om die Heilige Gees te gee aan almal wat Hom daarom bid. Derdens, dat Jesus die Seun van God deur sy dood heen, self die pad vir die Gees baan en self aan ons die boodskap bring en ons leer om vir die Gees te bid.

Dr. Murray beklemtoon nog ’n punt in hierdie vers onder die opskrif, Die Gees van die gebed. Hy sluit daarvoor aan by Galasiërs 4:6 waarin Paulus skryf: “En omdat julle kinders is, het God die Gees van sy Seun uitgestuur tot in ons harte, die Gees wat roep” ‘Abba, Vader!’” (2020-vertaling).  Hy beklemtoon die diep betekenis van hierdie woorde deur daarop te wys dat dit Christus die stryd van Getsemane gekos het om hierdie bede te kan bid. Met daardie woorde, het Jesus sy hele wil en lewe aan die Vader oorgegee.

Ons kan dit waag om alles, ons ganse lewe, aan die Vader oor te gee en op te offer, want vers 13 bevat ook die woorde “hoeveel te meer”, met verwysing na God se goedheid in vergelyking met ’n aardse ouer. Dr. Murray skryf in nog ’n meditasie oor vers 13 die volgende woorde: “Miljoen keer meer, ja, oneindig meer, bo alle gedagtes, is die gewilligheid van die hemelse Vader om sy gawe uit te deel.” Dr. Murray nooi sy lesers uit om onder die volle indruk te kom dat die onuitspreeklike gewilligheid van God op ons wag om ons in besit te neem.

Hoe anders kan ons die jaar 2021 ingaan as ons dit sou oorweeg om ons ganse wil in kinderlike opregtheid aan die Vader oor te gee en die gawe van sy Gees te omhels wat Hy so graag wil gee?

Temas vir gebed:

• Bid die Here dat Hy ons harte en oë sal open vir die goeie gawe van sy Gees wat Hy tot ons beskikking stel en aan ons wil gee.
• Bid dat die Here se kinders die wil sal koester om hulle self en alles wat deel vorm van hulle lewe, aan God toe te vertrou en aan Hom oor te gee, sodat ons as offers van Christus in die wêreld sal leef.
• Bid dat die Here wat al die mag het, ‘n spoedige einde aan COVID-19 sal bring.

In Lukas 11:1-13 het Jesus sy dissipels onderrig oor die aard van gebed, o.a. aan die hand van ’n gelykenis oor ’n vriend wat in die nag drie brode kom vra het, omdat ’n vriend van hom wat op reis is by hom aangekom het. Die gasheer het egter niks te ete gehad om vir die besoeker aan te bied nie. Jesus stel dan ’n moontlike reaksie van die huisbewoner wat om hulp gevra is. Hy reageer van binne af deur te sê hy kan nie help nie omdat dit reeds te laat in die nag is. Dit sal sy hele huishouding ontwrig.

Ons lees dan in Lukas 11:8 hierdie woorde: “Ek sê vir julle, selfs al staan hy nie op om dit vir hom te gee omdat hy sy vriend is nie, sal hy tog opstaan en vir hom gee wat hy nodig het omdat die man so onbeskaamd aanhou.” (2020-vertaling).

Volgens Dr. Murray is die eerste les wat Jesus vir sy dissipels leer oor die bron van krag vir gebed, dat die antwoord op gebed nie dadelik kom nie. Die Afrikaanse woord “aanhou” in die aangehaalde teks hierbo, maak ons juis bewus daarvan dat ons gebede méér die karakter het van ’n maraton as van ‘n kort, vinnige naelloop. Die uitnodiging is tot voortgaande verkeer voor God se aangesig, in sy teenwoordigheid, met verwagting en volharding.

Wat hier van belang is, skryf NT Wright, is dat die Here Jesus ons veral wil leer om heelhartig, met volle oorgawe, in afhanklikheid, en aanhoudend te bid. Die 2020-vertaling het die treffende uitdrukking, “onbeskaamd aanhou”. Die enkele punt van vergelyking wat Jesus volgens Wright wil uitlig, is ’n soort heilige onverskrokkenheid (“boldness”). Daarmee bedoel hy ’n dringende klop aan die deur, onophoudelike vra en ’n soeke na God se wil wat nie bes gee of die aftog blaas nie.

Dr. Murray wys verder daarop dat Jesus se onderrig oor kragtige gebed beklemtoon dat dit nie in iets is wat iemand vir homself soek nie, maar dat dit ten behoewe van ’n ander is. Hy moedig sy lesers aan om vir ander te begin bid. Juis dit gee die bidder vrymoedigheid om aan te hou bid en te oorwin. Laat ons God se uitnodiging om vir ander mense te bid omhels en die diens van die gebede met toewyding beoefen.

Dr. Murray beskryf God se gewilligheid om te seën met die woord “oneindig”. God se wil om ons te seën is onbegrens. God wil ons oorvloedig seën. Tog voel dit soms of die antwoord nie dadelik kom nie. In daardie tye leer ons om sterk te word in die geloof, en om tot onbeskaamdheid toe aan te hou. As die antwoord op die gebed nie kom nie, moenie mismoedig word nie, maar dring deur en kom nader, moedig Dr. Murray ons aan.

Ons mag en moet onbeskaamd aanhou om tot God in gebed te nader. Mag 2021 die eerste treë vir jou en my wees op hierdie leerkurwe.

Temas vir gebed

• Here, gee ons/my die begeerte om werklik te wil leer bid soos U dit vir ons bedoel.
• Maak ons harte wakker vir ander mense, Here, sodat ons hulle behoeftes voor U kan bring en self op dié wyse leer om soos Jesus te bid.
• Bid vir die regering vir wysheid en insig in die hantering van die pandemie – vir die harte en gesindhede van ons leiers.