Dit wil lyk asof die Lockdown al erger inwerk op ons geduldspiere… hoe langer dit aanhou hoe meer vrae, hoe meer senuwees, hoe meer spanning, hoe meer negatiewe fopnuus, hoe meer agressie.
Ons beleef iets van die emosie van Klaagliedere 3:18-20 (alhoewel dit ‘n goeie oefening sal wees om weer ‘n slag die hele Klaagliedere deur te lees om te sien waaroor hierdie woorde regtig gaan):
Ek het gedink dit is klaar met my
en met my hoop op die Here.
Die gedagte aan my ellende en my vreemdelingskap is gal en gif vir my;
as ek daaroor nadink,
draai my gedagtes vas.
Voel jy dalk ook vandag so? Kom ons lees verder (vers 21-26):
Maar dít sal ek ter harte neem
en om dié rede bly ek hoop:
deur die liefde van die Here het ons nie vergaan nie;
daar is geen einde aan sy ontferming nie,
dit is elke môre nuut.
U trou is groot.
Ek sê vir myself: Die Here is my lewe,
daarom hoop ek op Hom.
Die Here is goed vir wie op Hom bly hoop,
vir die mens wat na sy wil vra;
dit is goed om geduldig te wag
op die hulp van die Here
Dalk is dit juis die oefening wat ons geduldspiere nodig het: om elke môre die Here se oneindige ontferming weer opnuut rondom ons te soek, te ontdek en raak te sien. Dit is goed om geduldig te wag op die hulp van die Here!
